ΝΕΑ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

Αναστάσιος Λιλικάκης
Χειρουργός Ορθοπεδικός

Η οστεοαρθρίτιδα είναι νόσος που προσβάλει τις αρθρώσεις του σώματος, ενώ πολλές φορές αποκαλείται απλώς «αρθρίτιδα» ή «εκφυλιστική αρθρίτιδα». Η άρθρωση του γόνατος είναι εκεί όπου το μηριαίο οστό συναντά την κνήμη. Το πέρας του κάθε οστού καλύπτεται με χόνδρο ο οποίος έχει απαλή και λεία επιφάνεια. Ο χόνδρος επιτρέπει στα άκρα των οστών να κινείται το ένα απέναντι στο άλλο σχεδόν χωρίς τριβή και απορροφά τους κραδασμούς. Η άρθρωση του γόνατος έχει δύο επιπλέον κομμάτια «χόνδρου» τα οποία δρουν σαν αμορτισέρ, τους μηνίσκους. Η άρθρωση περιβάλλεται από μία μεμβράνη (υμένας) η οποία παράγει μια μικρή ποσότητα ενός παχύρρευστου υγρού (αρθρικό υγρό). Αυτό το υγρό βοηθάει στην θρέψη του χόνδρου και τον κρατάει λείο. Ο αρθρικός υμένας έχει μια εξωτερική ανθεκτική στοιβάδα η οποία ονομάζεται αρθρικός θύλακος η οποία βοηθάει την άρθρωση στην στήριξη της. Η επιγονατίδα είναι ένα άλλο σημαντικό οστό που αποτελεί μέρος της άρθρωσης του γόνατος. Η κάτω επιφάνεια της επιγονατίδας επίσης καλύπτεται με αρθρικό χόνδρο. Η επιγονατίδα είναι προσδεδεμένη στους μύες του μηρού με έναν μεγάλο τένοντα, τον τένοντα του τετρακεφάλου. και καθηλωμένη στο οστό της κνήμης διαμέσου του επιγονατιδικού τένοντα. Οι τένοντες είναι ισχυρά συνδετικά στοιχεία που συνδέουν τους μύες με τα οστά σε κάθε πλευρά της άρθρωσης και μεταφέρουν την κίνηση των μυών. Μια φυσιολογική κατά γόνυ άρθρωση παρουσιάζεται στην εικόνα 1.

Όταν μία άρθρωση αναπτύσσει οστεοαρθρίτιδα, ο χόνδρος προοδευτικά τραχύνεται και λεπταίνει. Αυτό μπορεί να συμβεί στην επιφάνεια της κυρίας άρθρωσης του γόνατος ή και στον χόνδρο της επιγονατίδας. Το υπό του χόνδρου οστούν (υποχόνδριο οστούν) αντιδρά με το παχύνεται και να υφίσταται σκλήρυνση. Το οστό στα άκρα της άρθρωσης αποπλατύνεται και αυτό δημιουργεί τα λεγόμενα οστεόφυτα ή «άλατα». Αυτή η αλλαγή στο σχήμα του οστού μπορεί να συμβεί τόσο στο μηριαίο οστούν, στην κνήμη αλλά και στην επιγονατίδα. Ο υμένας διογκώνεται και μπορεί να παράγει περισσότερο αρθρικό υγρό το οποίο τότε προκαλεί το οίδημα της άρθρωσης, ή αλλιώς «ύδραρθρο». Ο θύλακος και οι σύνδεσμοι σταδιακά παχύνονται και βρίσκονται σε σύσπαση σαν να προσπαθούν να διατηρήσουν την άρθρωση στο αρχικό της σχήμα. Οι μύες οι οποίοι κινούν την άρθρωση σταδιακά αδυνατίζουν και ατροφούν.